(Otto de Man, foto: Lex Ros)
Het is maandagmorgen (11 november). De zon speelt wat met de herfstbladeren in de bomen.
Bladeren die zich vasthouden aan de takken, nog niet klaar voor een dwarrelende
landing.
De koffie geurt en op de tafel ligt het programmaboekje van Unisono. Natuurlijk weet
ik precies wat erin staat en toch vind ik het fijn om er nog een keer in te kijken.
Wat een prachtige concerten heeft Unisono gegeven, wat een mooie nummers heeft
het koor gezongen. “Fields of gold, Don’t worry about me en I’m a believer”, om er
zo maar een paar te noemen, nemen je mee terug in de tijd. Veertig jaar bestaat het
koor en dat werd het afgelopen weekend uitbundig gevierd.
Het koor verdient een dikke pluim voor de vertolking van de liedjes. “De vrolijkheid
spatte ervan af”, vertelde een bezoeker. “Wat kunnen jullie toch prachtig zingen”, zei
een ander. Het koor stond nadrukkelijk in het middelpunt van de belangstelling en
terecht. Veertig jaar samen zingen is een feestje waard.
Ook natuurlijk nog even aandacht voor drie jubilarissen. Gerrie 25 jaar en Tonny en
Toon beide ruim 40 jaar lid, werden nog even in de schijnwerpers gezet.
Toch wil ik in dit stukje de vrijwilligers met nadruk noemen. Zij zijn de stille werkers
die het feest mogelijk maakten. Zij bouwden de zaal op met alles wat daarbij hoort
aan belichting en geluid. Zij zorgden voor de aankleding van de zaal. De choreografe
adviseerde voor de aanblik. Alle toeten van de koorleden gingen langs de visagiste.
De toneelknechten zorgden voor de attributen.
De autocue en de beamer voor de tekst en beelden werden vakkundig bediend.
De mensen van ’t Dorpshuus ontvingen ons gastvrij, de sponsoren ondersteunden
financieel.
Wellicht vergeet ik iemand, maar er waren ook zo veel mensen aan het werk. Als je
nu in het ’t Dorpshuus gaat kijken vind je geen spoor meer van de concerten. De zaal
is kaal en leeg alsof er geen feest is geweest. Ook hier hebben de “stille handen”
alles opgeruimd.
Als Rotterdammer van geboorte heb ik mij verwonderd over zoveel saamhorigheid.
In een grote stad is dat met elkaar lastig te vinden.
Beste mensen van Escharen en omstreken, hartstikke bedankt!